فکر کن هدفت لاج کردن پرونده باشه و 11 ماه تلاش کنی که به هدفت برسی ، اینقدر تو این راه به مشکلات بر میخوری و اینقدر اذیتت می کنند که وقتی به این نقطه میرسی و اون فرم لعنتی رو سابمیت می کنی و مدارک رو اتچ میکنی و سایت دیاک بهت تبریک میگه که آنلاین لاج کردی هیچ حسی نداری ، من فکر میکردم لاج کردن پرونده ام کلی بهم انگیزه میده که برنامه ام رو شروع کنم برای ادامه راه ، ولی خوب خدائیش از لحاظ انگیزه ای در حد و اندازه های صفر به سر میبرم ! میخواستم زودتر خبر لاجمنت رو بزارم ولی خوب تو این مملکت گل و بلبل اینترنتم به مدت زیاد روز قطع بود و نشد که بیام و این مطلب رو بزارم . از این ticker ها هم گذاشتم که هر روز بیام این بالا رو نیگاه کنم و بگم چرا دیر میگذره ، به نظر من این ticker ها اصلا خوب نیستن ، لااقل برای من خوب نیستند چون باعث میشن فکر کنم که زمان دیر میگذره ، اگه این حس انرژی منفی داد بهم که احتمالا بده برش میدارم ! خلاصه ماجرا اینکه 20 دسامبر پرونده رو فرستادم رفت و حالا باید منتظر ادامه راه باشم .
اتفاقات ریز و درشتی افتاده ، آخر سال پایان فعالیت من تو شرکت فعلی هست و دیگه تمایلی ندارم که با شرکتی فعالیت کنم ، ترجیح میدم برای خودم کار کنم نه برای دیگران ، اینجوری زمان بیشتری هم برای رسیدن به کارهای خودم دارم . یک شرکتی هم ثبت کردم که هم بتونم در آینده نزدیک به دیاک بگم که دیگه "سلف-امپلویمنت" هستم و فعالیت های خودم رو هم در قالب شرکت خودم انجام بدم . احتمالا هم تا چند ماه آینده مستقل از خانواده زندگی کنم و یه Home Office برای خودم داشته باشم .
یک کم که همه چی مرتبط بشه احتمالا یک سفر کوتاه هم داشته  باشم به یه جایی که یک کمی روحیاتم تغییر کنه ، مردم از بس تو این اتاق 9 متری موندم و با این کامپیوترهای لنعتی سروکله زدم . خلاصه فعلا بای تا بعد.